YAZARLARA VE ŞAİRLERE SORDUK: Nursel DURUEL..

Söyleşi: Gül PARLAK

Deneme: ŞAHİN TAŞ

Levent Karataş

Söyleşi: Bayram Sarı

2021 Dünya Öykü Günü Bildirisi

GÜLSER KUT-ARAT : 68 ve 78 KUŞAĞINDA AŞKA VE CİNSELLİĞE FEMİNİST BAKIŞ AÇILARI.

Öykü: Tayfun AK

YAZARLARA VE ŞAİRLERE SORDUK: Şükrü ERBAŞ...

Öykü: Recep NAS

ŞİİR: NİHAT ZİYALAN - BALIKLAMA

Öykü: İlknur GÜNEYLİOĞLU - TÜRKİYE HARİKALAR DİYARINDA

YAZARLARA VE ŞAİRLERE SORDUK: YEKTA KOPAN...

Öykü: Ayten KAYA GÖRGÜN - KİMİNLE KONUŞTUĞUNU ANLADIM

M. Şehmus Güzel’den Ücretsiz E-kitap Uygulaması

Dilvin Yasa: Neden Ebeveynlerimizin Ölümlü Olduklarını Kabullenemiyoruz?

İlkay TUNA : MÜBADELE GERÇEĞİ ÇERÇEVESİNDE AREV ROMANI

DÜŞÜNCE - SANAT VE TOPLUM YAZARLARA VE ŞAİRLERE SORDUK: Nemika Tuğcu        

KÜÇEREKLER, EPİZODLAR, ANLAR: Levent KARATAŞ

ÖYKÜ: SENGIIN ERDENE (RAHİME SARIÇELİK ÇEVİRİSİYLE)

Öykü: Buket DÜZGEN

YAZARLARA VE ŞAİRLERE SORDUK: Şükrü ERBAŞ...

YAZARLARA VE ŞAİRLERE SORDUK:


Türkiye'de, yazmak isteyenler nedense hep yabancı edebiyatçıları örnek alıyor, onların deneyimleri üzerinden bir fikir geliştirmeye çalışıyor. Bu anlamda “Yeni Adana’da Düşünce-Sanat ve Toplum”  olarak bir eksikliği giderme çabası içine girdik. Değerli edebiyatçılarımızın katılımıyla kapsamlı bir bellek oluşturmaya çalışacağız. Yazar adaylarına yol gösterici olacağına inanarak… Bu haftaki konuğumuz kıymetli şairimiz Şükrü ERBAŞ...

Sanırım sanatın alanında bir etkinlikte bulunan herkesin ilk harcını, hamurunu, kültürel ana rahmi karıyor. O büyük ana rahminin sesleri, renkleri, kokuları, tatları, acıları, umutları, rüyaları, öfkeleri... bizi kaderimize götürüyor. Başka da olamaz. Bende bu süreç masallar, halk hikayeleri, türkülerle başladı. Okulla bir başka boyut kazandı. Kitaplar kitaplar kitaplar... Bir yazgıdan söz edeceksek, liseye geldiğim yıl (1968), ’68 kuşağı aklımı ve kalbimi yeniden biçimlendirdi. Ve usul usul şiir yazarken buldum kendimi. Heves vardı, özenme vardı, öykünme vardı. Devrim düşüncesi, aşk heyecanı, mazlumların kaderleri... hepsi birbirinin içinde eriye eriye beni var ettiler. Şiirimin ilk dizelerini oluşturdular.

Şiir için, daha doğrusu ilk dizeler için özel bir ortam gerekmiyor. Her durumda, günün her saatinde birkaç dize yazmak mümkün. İster aklınızda tutun, ister bir kağıda geçirin. Bir tuhaf içe doğuş anıdır. Biriken neyse o söze dönüşüverir. Sese dönüşüverir. Dilinize düğümlenir. Başlarsınız kendi kendinize tekrar etmeye. Bir süre öylece dolaşır durursunuz. Bir noktaya gelirsiniz ki, mutlak bir sessizlik olmadan, mutlak bir yalnızlık olmadan, o dizeler bir başka derinliğe ulaşamıyor. Hatta anlamsız olmaya başlıyor. Unutulmaya başlıyor. Ya bir yalnızlık yaratırsınız, ya bir kenarda duran yalnızlığınıza koşarsınız. Bütün dünyayı dışarda bırakırsınız, bırakmalısınız. Kağıt, kalem ve sizden başka tanrısı olmayan bir zaman başlar. Çırpına çırpına kendi gerçekliğinizi kurarsınız. Başkalarının kalbi ve dili olursunuz. Ta ki, gövdeniz ve kalbiniz derin bir soluk alana kadar.

(Bu başlığın oluşturulmasında F. Hüsnü Dağlarca’nın “Yapıtlarımla Konuşmalarım”ı etkili olmuştur.)

Kitaplarımızla konuşmalar, o kitabın yazılma süreci boyunca hiç durmadan yaptığınız bir iş. İki yıl, üç yıl, dört yıl... ne kadar sürmüşse kalbinizin kağıda geçmesi. Bittikten sonra, ya da bittikten uzun bir süre sonra elinize alıp bir hatıraya bakar gibi baktığınız olur ama konuşmak nasıl olur bilmiyorum. İnsanlara o kitaptan şiirler okumak söz konusu olduğunda yeniden bir ilişki başlar belki. Başka da ne yapılır bilmiyorum.