DÜŞÜNCE - SANAT VE TOPLUM 14.04.2022 11:28:00 704 0
  • BIST 100

    2.375%0,00
  • DOLAR

    16,1190% 0,27
  • EURO

    17,3265% 0,17
  • GRAM ALTIN

    964,61% -0,17
  • Ç. ALTIN

    1591,6065% -0,17

LİG TABLOSU

Takım O G M B Av P
1.Trabzonspor 38 23 3 12 33 81
2.Fenerbahçe 38 21 7 10 35 73
3.Konyaspor 38 20 10 8 21 68
4.Başakşehir FK 38 19 11 8 20 65
5.Alanyaspor 38 19 12 7 9 64
6.Beşiktaş 38 15 9 14 8 59
7.Antalyaspor 38 16 11 11 7 59
8.Fatih Karagümrük 38 16 13 9 -5 57
9.Adana Demirspor 38 15 13 10 13 55
10.Sivasspor 38 14 12 12 2 54
11.Kasımpaşa 38 15 15 8 10 53
12.Hatayspor 38 15 15 8 -4 53
13.Galatasaray 38 14 14 10 -2 52
14.Kayserispor 38 12 15 11 -7 47
15.Gaziantep FK 38 12 16 10 -8 46
16.Giresunspor 38 12 17 9 -6 45
17.Çaykur Rizespor 38 10 22 6 -27 36
18.Altay 38 9 22 7 -18 34
19.Göztepe 38 7 24 7 -37 28
20.Yeni Malatyaspor 38 5 28 5 -44 20
21.Denizlispor 40 6 24 10 -39 28
  • Çarşamba 31.3 ° / 18.9 ° Bulutlar
  • Perşembe 34.5 ° / 21 ° Açık hava
  • Cuma 36.9 ° / 22.7 ° Açık hava

Öykü: Leylâ SERPİL

N E H İ R

Nehir nicedir çağlamıyor. Nehir durgun, dargın, üzgün. Yukarıda zalim bir dünya. Ne ara bunca zulmü biriktirdi bu dünya? Nehir anlayamıyor. Yalnızca çağlamayı durdurdu, elinden başka bir şey gelmiyor. Üzerinden geçip giden ayak seslerindeki acıyı seziyor derinden. Susmak bilmeyen ağıtları, fersiz bakışları, umarsız fısıldaşmaları, güçsüz adımları dinliyor ve için için ağlıyor nehir. En çok da ona, o genç, o güzel, o baştan ayağa yaralı, hüzünlü, yorgun kıza.

Göz pınarlarında donup kalmış yaşlar. Ağlamaya zamanı yok. Sorumluluğu öyle büyük, yükü öyle ağır, kaygıları öyle çok ki, ağlayamaz. Şimdi o ileriye bakmalı, geçmişten kaçmalı üç kardeşiyle birlikte. Çocuklar... oğlan dört, kızlar beş ve yedi yaşlarında. "Çabuk kardeşlerini toparla ve kaçın..." demişti anne taşlıkta acı içinde kıvranırken. Beton zeminde, arka üstü yatmış, eteği sıyrılymış, bacakları ayrık. Eğilmek, el vermek, yerden kaldırmak istemişti kız. "Sakın" demişti anne, "bana dokunma, beni bırak, kardeşlerini al, içerideki bohçayı al ve kaçın.”

İçerideki bohça! Hep birlikte çıkılacaktı yola. Ona bile fırsat kalmamıştı. Anne acele ile birşeyler tıkmıştı içine. Biraz üst-baş, bir kese içinde gelin olduğundan bu yana, büyük bir titizlikle koruduğu üç beş altın bilezik, az bir para. Kaç kez bozdurmak lüzumu olduysa da başka yerlerden bulup buluşturdu, sakladı onları. Daha zor günlere… çocukların düğünlerine… hastalıklara. O zamanlar akılda yoktu ki başka türlüsü. Bu günkü gibi günlerin geleceğini düşlerinde görseler inanırlar mıydı? Yoksulluk hep vardı, kanıksanmıştı. Ama düşmanlık! Kardeşin kardeşe, komşunun komşuya düşmanlığı… yoksulluk ne ki! Bu nasıl bir yazgı, kötünün de kötüsü.

“Çabuk kızım, çabuk ol. Kaçın. Bohçayı sıkı tut. Kardeşlerine sahip ol." "Anne" diye inlemişti. Gözlerinin önünde yıkıvermişlerdi anasını yere. Tanıdık bir yüz. Yapma amca diye yapışmıştı paçasına. İtivermişti kocaman kıllı elinin tersiyle. “Çık dışarıya çabuk” diye bağırırken gözlerini yummuştu anne. Çıkıp çocukları toparlamıştı, görmesinler, duymasınlar diye uzaklaştırmıştı evden. Titriyordu. Gözü evin kapısında, umarsızlıkla kıvranıyordu. Çıktı adam pantolonunun kemerini ilikleyerek. Koştu eve.

Nasıl bırakır da giderdi onu öyle. Nasıl bırakırdı ki ölsün. Umarsızca sağa sola bakınırken bir kez daha seslenmişti anne "Haydi, bakınma, sallanma, koşun, kaçın size de yaparlarsa dayanamam kızım, ölümden beter." Önceki gün babaları öldürülmüştü hunharca. Şimdi de anneleri mi? Eyvahhh! Sırtladı bohçayı, toparladı çocukları. Yürüyün dedi, çabuk, hızlı hızlı yürüyün nehre doğru.

Oğlan yanı başında yürüyor. Çok da bir şeyin ayrımında değil. Kızlar ardı sıra... üzgün, boyunları bükük; babalarının öldürülmüş olmasının, analarını da ölmeye bıraktıklarının bilincindeler az çok. Yüreklerinde sızı. Hepsi birbirinin eteğine, paçasına yapışarak birbirlerinden güç almaya çalışsalar da öylesine biçare ve öylesine yalnızlar ki!

Abla onüçünde. Daha çocuk. Üstelik zayıf, çelimsiz. O yüzden kurtuldu eve girenlerin ellerinden. Adamları tahrik edecek eti, budu olmadığından anneye yöneldiler doğrudan. Anne biraz savaştı, elini, yüzünü tırmaladı ama daha fazla direnemedi. Kızına kıyamadı, onun daha fazla tanık olmasına gönlü razı olmadı da, çık dışarı deyip teslim ediverdi kendini. Gitmiyor gözünün önünden annenin çırpınışı. Yüreği pare pare. Nasıl kalkacak altından, nasıl gelecek üstesinden ona dayatılanın? Sırtında ağır yükü, yanında yöresinde üç kardeşi ve önünde sonsuzca uzayan bilinmezlik... Yaşadıkları felaketler, kimsesizlik, umarsızlık kor olup içini yakıyor. Bu mudur kader? Bu kader midir? Onların alınlarına yazılan böyle bir yazı mıdır? Kim yazmıştır ki böylesine kötü bir yazıyı? Kim yazabilir ki bu kadar kötü bir yazıyı? Başkaldırı yoktu şimdiye dek bildiği sözcükler arasında. Boyun eğmeyi biliyordu, kanaat etmeyi biliyordu, söz dinlemeyi biliyordu ama baş kaldırmayı bilmiyordu. Hiç öğrenmemişti. İşte şimdi bu köprünün üstünde bezgin adımlarla yürürken, dağarına bu sözcüğü de kattı. Artık baş kaldırıyordu böylesi bir kadere. Böylesi bir yaşam hiç kimseye biçilmemeliydi. Kimse bunu hak etmiş olamazdı; üstelik onlar hiç hak etmemişlerdi. Sırtında ağır yükü, ardı sıra yürüyen kardeşleri, onları bekleyen ürkütücü gelecek!... Giderek ağırlaşan ayakları, ağrıyan sırtı, çöken omuzları... Gözyaşları daha fazla duramadılar tutundukları yerde. Düşüverdiler yanaklarının üzerinden yuvarlanıp sessizce ve köprünün aralık tahtalarından sızıp altlarından ağır ağır akan küskün sulara karıştılar şıp şıp şıp. Birden bir fısıltı doldu kulaklarına. "Dik dur güzel kız, bugünler de geçecek. Hayatta geçmeyen ne vardır ki! Hem unutma her köşe başında bir umut gizlidir. Yeter ki sen onu bul."  Nehirdi bu. İnansa mıydı???

 

                                                                                                                                                         

Bu öykü, yazarın 2021 yılında İZAN Yayıncılık’dan çıkan “Kar Kokusu” adlı kitabından alınmıştır.                                                         

Haber Kaynak : ÖZEL HABER


SÖYLEŞİ: BETÜL ERDOĞAN

Şiir: Levent Karataş

GÜLSER KUT ARAT

Öykü: Recep Nas  

Söyleşi: Demet Duyuler

MUSTAFA GÜNAY

Turgut BAĞIR

ŞİİR: ŞAHİN TAŞ  

Söyleşi: Demet Duyuler

BİR RESSAM VE BİR TABLO: SEYHAN ASLAN HANOTTE

ÖYKÜ: ELİF DERVİŞ

KİTAP İNCELEME: MELTEM KOFOĞLU

DENEME: BEHİYE H. MALKOÇ

SÖYLEŞİ: DUYGU HARMANCI KARAGÜLLE

ADANA BİLGE KAĞAN İLKOKULU 4/D SINIFI ÖĞRENCİLERİNDEN ÖYKÜLER

Şiir: Mustafa Suphi

Mehmet BİNBOĞA

Seyhan CAN

Öykü: Leylâ SERPİL

Öykü: Kafiye MÜFTÜOĞLU

Öykü: Jale Sancak