Sanatta yolun başı vardır elbette, her zamanda, çevresinin farkına varıp, yönlendirmesi o sanatçı adayı adayı için çok önemlidir. Doğru bir yönlendirme söz konusu olduğunda, sanatçı adayımızın da her zaman için yararınadır. Çok zaman geçse de, insan henüz sanatçı bile olmazsa da, bu yönde hep kendi kendini sorguladığı, kendini anlamaya çalıştığı an ve olaylar her zaman için vardır, olacaktır da. Şunu da söylemeliyiz ki… Bu konuda, “…yetenek de nerden çıktı yahu, okuyan sanatçı olur…” gibilerden bir sanat oluşum ve felsefesini hiçbir zaman için desteklediğimiz söylenemez. Tamam, okumak gelişim yönünden oldukça yararlı ve ucu açık ama yetenek olmazsa hiçbir şey olmaz. Alın size Karacaoğlan´lar, Yunus Emre´ler, Erzurumlu Emrah´lar, Dadaloğlu´lar, Âşık Veysel´ler Yaşar Kemal, Muzaffer izgü ve diğerleri gibi hangi kitap ve kütüphaneleri gördüler? Salt okuyarak mı ozan oldular. Antik çağlara değin bu örekelr verilebilir. Bir de insan ülkesinde ve dünyadaki tanınmış sanatçıların özgeçmişlerini incelediğinde ve hatta kendi özgeçmişlerinde uzun zaman anlam veremediği bu olguyu birebir yaşayınca doğaldır ki vardığı öznel gerçeklerin nesnel bir olgu haline geldiğini de görür. Dedik ya, biz kim, sanatçılık kim. Hele hele orda ülkemin, evrenimin yüzlerce sanatçısı dururken diyelim, bu yönde kendi kendine gelin güveni olmak bir megolamanlık olduğu kadar, tipiklik haliyle traji-komikliği de yansıtan bir avare uğraştır; ilgililerine de duyurulur… Fakat ille de, böyle bir vurgu ardından bir şeyler demek gerekirse de şunu demek isteriz… Şimdi de burda yazdığımıza bakmayın, o da bizde ketümce bir 50 yıl kalan renkli bir anısal çocuksal düşüdür de…
Çocuktuk, ufacık; Sucuzade´nin oralarda atalardan kalma o tipik tulumbalı avlu da 5-6 kardeş torunu olarak otururken altevli çamur evin arkasından çıkan salmaya asılı bir davul düşünürdüm, serde de hiçbir bağlantı olmadığı halde. “Kızı serbest bırakırsan, ya davulcuya ya da zurnacıya varır” deviriydi de o devirler. Ve neden düşünmüştüm o davulu hiç ilgisi olmayan, genetiği menetiği olmayan bir bağlamda. Sonra… Toros İlkokulu´nda okurken, sonradan müzisyen olan okul arkadaşım Ali´ye de biraz özenip, para biriktirdikçe hep öteye giden o 35 liralık melodikayı neden bir türlü alamıştım. Ve neden… Komşumuzun haylaz oğluna saz öğretme karşılığında ders çalıştırmıştım. Nedendi bu hayaller ve dergisine abone olduğum bir büyük müzik üstadının önerisiyle neden müziğe başlamıştım sonuçta bilgiden öteye gidemesem de.
İşte yine bir yazı sonundayız. Her zaman ki azizlik sonuçta. Nedenlerle birlikte, konunun sanatsal ve edebi cephesi de varsın orda dursun. Son söz adına gençler için naçizane bir sanatsal Bonapart´lık öneririz: Yazın, yazın, yazın; ama okuyun da…
