İlhan Alper
Dünya Öykü Günü genç bir etkinlik; ilki sanırız ilki 2012´de kutlanmıştı. O günden bu yana kutlanarak gelmekte. Gelsin de… Şiirin yanına öyküyü koyabilen bir toplum olabilelim.
Aslında her şey ordan başlamaz mı?...
Tüm sanat yani. Tüm sanatı kastediyorum… Sanatın en göbek yeri olan edebiyattır ki, burda da şiirin, öykünün, ana bir ödev üstlendi gerçeği her zaman vardır kuşkusuz.
Aslında, etkinlik olarak yeni ve pek gençse de öykü, sözelliği ile pek çok eskilere kadar uzandığı da tarihsel bir gerçektir. Dilde yaşadığı uygarlıklara bir göz atmak sanırız bu konuda yeterli olabilecektir…
Öykü, hikâye; masaldan, efsaneye, âşıklık edebiyatına kadar halk edebiyatında derinleşen en önemli edebi ve folklorik toplumsal bir sanatsal zenginliğimiz olduğu tartışma götürmezdir.
Şiirin başı çektiği sözel edebiyatımızda destandan ağıta, hikâyeden masala, efsanelere kadar halk dilinde söylenegelir. Hatta buna “İlyada ve Odysseia” ile Homeros´u da ekleyip, Homeros´tan Yaşar Kemal´a diye de bir dip not düşebiliriz…
Yaşar Kemal demek de boşuna değildir kuşkusuz; onun “Çağdaş Homeros” algısı yanında, sözel kökenden gelen ağıtçılığı, destancılığı ve masal gibi olan hikâyeciliğinden romanlarına kadar işleyen mitolojisine vurgu yapmamız da gerekir.
Şimdi Dünya Öykü Günü diyorduk değil mi?
Oraya dönelim…
Burda ki en önemli nokta, sağolsun teknoloji sayesinde de biraz(!), çocuklarda yiten okuyabilme yetkinliği ve okuma alışkanlığı gibi negatif olumsuzlukları bertaraf edebilecek olumlu katkıları konusunda da bir ümit diyor insan.
Ümit ki…
Çocuklar salt yitirdiği okuma yetkinliği ve okuma alışkanlığı gibi olguların yanı sıra; masallarla, hikâyelerle, efsanelerle birlikte yok olan düş güçlerine de yeniden kavuşabilirler mi, bir ümit ki bir ümit…
Ümitler yine de varsın orda dursun…
Biz Dünya Öykü Günü´nde tüm öykücülerimizin, öykü, masal dinleyecilerimizin, tüm halkımızın öykü gününü kutlayarak öykümü anımsayalım, anımsatalım, unutturmayalım…
Haydi öyküye diyelim, haydi öyküye.
