Milliyetçilik eğer kaynağını sevgiden almıyorsa o başka bir inanç, başka bir duygu; başka bir siyasi akımdır.

Mussolini ve Hitler´in anladığı, tanımladığı; kaynağı kin ve nefret olan, Avrupa´da yaygın “nasyonalist” anlayış, Türk milliyetçiliği ile ilişkilendirilemez. Bizdeki milliyetçilik anlayışı, kan bağından değil, kültürel değerlerimizden beslenir. Kültürel temelli olduğu için de dini inanç ve ilkelerle de takviye edilmiştir. Bölücü, ötekileştirici değil, aksine kapsayıcı ve birleştiricidir.

“Hemen belirtelim ki bazı yabancı dillerden farklı olarak, Türkçemizde milliyetçilik sözcüğü daima olumlu bir anlam taşır. Milletini canından aziz bilmek gibi yüce bir duygu, asil bir davranıştır. Milliyetçi olmak, değerler hiyerarşisinde, millet gerçeğine ve milleti oluşturan unsurlara gereken yüksek yeri vermektir. Çağımızın en büyük gerçeklerinden biri olan milleti reddetmeye kalkışan, millî bilinci ve beraberliği yok edip onun yerine sadece sınıf bilincini ve sınıf kavgasını geçirmek isteyen, milliyetçiliğin asil anlamını çarpıtıp, bu kelimeye aşırı ve ters anlamlar yüklemeye uğraşanlar vardır. Atatürk´ün temel ilkelerinden biri olan milliyetçilik, Türk dilinde taşıdığı olumlu ve güzel anlamıyla, “bütün başka milletleri hor görmek, millet bağı dışındaki bütün manevi, ahlaki ve insani değerleri hiç saymak, aşırı şovenliğe kapılmak, saldırgan olmak” gibi çarpık yorumlara elverişli değildir.” (Prof. Dr. Turhan Feyzioğlu)

“Bugünkü milliyetçilik sosyolojik ve psikolojik esaslara dayanır; kan tahlili ile uğraşmaz, kafataslarının şekliyle de ilgilenmez. Belli bir millete bağlılık hissi bugünkü milliyetçiliğin esasıdır.” (Sadri Maksudî Arsal)

Milliyetçilik, “millet” gerçeğinden hareket eder. “Her şey Türk milleti için, Türk milleti ile beraber ve Türk milletine göre sözleriyle özetlenebilecek; Türk milletine bağlılık, sevgi ve Türkiye Devleti´ne sadakat ve hizmet” şeklinde tanımlanabilir.

Bu tanımın içeriği “millet” kavramından ne anlaşıldığı ile bağlantılıdır. Atatürk´ün yaptığı kısa bir tanıma göre “Millet, dil, kültür, tarih ve ideal birliği ile birbirine bağlı vatandaşların oluşturduğu bir siyasi ve içtimai heyettir.” (A. Afet İnan)

“... Millet her şeyden önce sosyolojik bir birlik, sosyo psikolojik bir vakıa olduğuna göre...” (Prof. Mümtaz Turhan)

“Müşterek bir tarihten gelen ve müşterek bir târih şuuruna sahip bulunan, aynı dine mensup, aynı kültürle yoğrulmuş, aynı devleti kurmuş, yaşatmış ve bugün de aynı devletin sahibi ve bayrağı altında, sınırları içinde yaşayan insan topluluğu Türk milletini teşkil etmektedir. Yâni Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde yaşayan ve Türklüğü benimseyen, aynı tarihe mensup, aynı şuurunu taşıyan ve aynı kültürle yoğrulmuş, aynı dine mensup insan topluluğu bugünkü milletimizi meydana getirmektedir. Türk milleti tarifi bu çizilen çizgilerin dışına ayrıca taşmaktadır. Bugünkü Türkiye Cumhuriyeti sınırları dışında kalan Türkler de Türk milletindendir. Onlar da Türk milleti deyiminin içindedirler. …… Bizim milliyetçiliğimiz, Türk milletine karşı duyulan derin, köklü bir sevgi ve Türk milletinin içinde bulunduğu müşkül durumdan bir an önce, en modern, en ilmi metodlarla çıkarılarak en kısa yoldan modern uygarlığın en ön safına geçirilmesini sağlamak duygusundan kuvvet alır. Milliyetçiliğimiz başkalarına karşı kin, garez duygularıyla beslenmez.” (Alpaslan Türkeş)

Bizim genç kuşaklara Türk milliyetçiliği kavramını doğru öğretip, özümsetebilmek için Ziya Gökalp, Mümtaz Turhan, Erol Güngör çizgisini; onların değerlendirmelerini, yorumlarını ve düşüncelerini iyi işlememiz zorunlu görülmektedir. Gençlik, sloganlar peşinde koşmak yerine bilgi ile donanımlı olmalıdır. Aksi takdirde “bozkurt” “bozkoyun” olur, birileri peşine takılır gider.

“Milliyetçilik” konulu bu alıntılar ardından “ülkücülük” kavramına geçebiliriz. Ülkücülük, Alpaslan Türkeş tarafından; “Türklük gurur ve şuurunu, İslam ahlak ve faziletleri doğrultusunda benimsemek ve benimsetmek,” şeklinde tanımlanmıştır.

Kutsal kitabının ilk ayeti “Oku!” ile başlayan bir dinin mensubu olmakla birlikte, fazla okumayan bir toplum olduğumuz inkar edilemez. Eğer azıcık okumuş, araştırmış olsaydık; “Türk İslam Ülküsü” denilen kavramı benimseyen ülkücülüğün, bir bütün olarak sevgi temelinde yükseldiğini bilir, benimser; davranışlarımızı da bu doğrultuda şekillendirirdik. Öyle olsaydı, 11 Ekim akşamı “ülküdaş” diyerek ayrıldığımız arkadaşlarımızı, 12 Ekim sabahı uyandığımızda “düşman” gibi görür müydük?

Eğer mensubu olduğunuz dinin peygamberi:

"Ey insanlar!

Rabbiniz birdir. Babanız da birdir. Hepiniz Adem´in çocuklarısınız. Adem ise topraktandır. Arap´ın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap üzerine üstünlüğü olmadığı gibi; kırmızı tenlinin siyah üzerine, siyahın da kırmızı tenli üzerinde bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvada, Allah´tan korkmaktadır. Allah yanında en kıymetli olanınız O´ndan en çok korkanınızdır.

Azası kesik siyahî bir köle başınıza amir olarak tayin edilse, sizi Allah´ın kitabı ile idare ederse, onu dinleyiniz ve itaat ediniz.” (Hz. Muhammed, Veda Hutbesi)

Diyorsa ve siz bu dine iman ettiğinizi söylüyorsanız, “milliyetçilik” anlayışınız da bu çerçevede olmak durumundadır. Bu anlamda üç ciltlik Türk İslam Ülküsü adlı eser müellifinin aşağıdaki sözleri çok önemli ve anlamlıdır:

“Ben, İslam iman ve ahlakına göre yaşamayı en büyük saadet bilen, Türk milletini iki cihanda aziz ve mesut görmek isteyen ve böylece İslam´ı gaye edinen Türk milliyetçiliği şuuruna sahibim. Benim milliyetçilik anlayışımda asla ırkçılığa, bölgeciliğe ve dar kavmiyet şuuruna yer yoktur. İster azınlıktan gelsin, ister çoğunluktan gelsin her türlü ırkçılığa karşıyım. Bunun yanında Şanlı Peygamberimiz´in “Kişi kavmini sevmekle suçlandırılamaz. Kavminin efendisi kavmine hizmet edendir. Vatan sevgisi imandandır.” tarzında ortaya koydukları yüce prensiplere de bağlıyım…” (Seyyid Ahmet Arvasi)

Allah, çevremizdeki insanlara durup düşünecek, olayları yorumlayıp değerlendirecek bir akıl; iman, ahlak ve fazilet nasip etsin.