Benim gibi insanlar hep mutsuzdur.

Kalemi ele alınca veryansın ederiz. Her şeyi eleştirir, her şeye maydanoz oluruz. Görenler, duyanlar, sanırlar ki; dünya başımıza yıkılmıştır. Aç kalmışızdır, susuz kalmışızdır. Bütün hükümetler bize çelme takmış, kötülük etmişlerdir. Devlet dersen başımızın belası olmuştur. Ne yaparlarsa yapsınlar bizi eleştirir bulmuşlardır. Hiç iktidardan tarafa olmamış, hep kötü adam rolü oynamışızdır. Birilerinin dediği gibi;

“ Anadan muhalif doğmuşuzdur.”

Acaba doğru mu?

Her eleştirdiğimiz konularda biz mi zarar görüyoruz. Yandaşların azı dişleri görünürken, bizim it dişlerimiz dışarı mı çıkıyor. Yapılan her şey neden bize zararlı oluyor. Hiç faydalandığımız konular yok mu?

Ya da hiç faydalı iş yapmıyorlar mı? Yapıyorlar da biz mi başka yerlere bakıyoruz.

Kör müyüz?

Sağır mıyız?

Aptal ya da salak mıyız?

Neyiz biz?

Biz eleştirdikçe muhalefet bize alkış mı tutuyor? El üstün de mi tutuyorlar bizi. Kitaplarımızı kapış kapış alıyorlar mı? Siyaset çevremiz mi genişliyor? Yoksa seviyor mu millet bizi?

Bunların hiç birisi yok.

Yıllar öncesine gitti kafam. Edebiyattan yazılı olmuştuk. On üzerinden sekiz almıştım. İki puanımın neden kesildiğini sormak istedim. Aynı hatayı yapmak istemiyordum. Edebiyat Hocası ile tartışmaya başladık. O beni, ben onu eleştirdim. Dersin sonuna gelmiştik ki Hoca dayanamadı.

“Yeter be !”dedi. ”Söyle kaç istiyorsan onu vereyim.”

“Hocam.”dedim. ”Ben bağış istemiyorum sizden. Neden beni anlamıyorsunuz? Sadece hakkımı istiyorum. Birde hatamı öğrenmek istiyorum. Bir daha o hataları yapmak istemiyorum. Fazla bir şey mi bunlar ?”

Hoca yüzüme baktı.

“Kaç aldın? “dedi.

“Sekiz aldım.” dedim.

“Be adam “dedi. ”Hem sekiz alıyorsun hem de benimle bir saattir tartışma yapıyorsun.”

Yalçın Hocamın kulakları çınlamıştır. Çok iyi bir hocaydı. O günden sonra bana dokuz bile vermedi. Neden iki puanımı kestiğini de bir türlü söylemedi. Şu anda eleştiri yapıyorsam hatamı söylemediği için yapıyorumdur. Yoksa onu sevmediğimden değil. Bu bende alışkanlık yapmış olmalı.

Yine yıllar önceydi. Bankada memurdum. Memurda değil Yönetmen yardımcısıydım. Emekli maaş ödemesi yapıyorduk. Herkes sıraya girmiş maaşını almak için sırasını bekliyordu. Banka çok kalabalıktı. Bir baktım ki önden beş altıncı sıradaki biri en öne geçmek için didinip duruyor. Onu görünce dayanamadım. Bağırmaya başladım. O şahsın dışındaki herkes beni alkışladı Fakat birileri beni Müdüre şikâyet ettiler. Ya da Müdür benim bağırmamı duydu. Beni yanına çağırdı.

“Müşteriye bağırma.” dedi.

Yine Bankada çalışıyorum. DSP Hükümeti başımızda. Ecevit´i de çok severim. Memleket çok kötü günler geçiriyor. Kriz nedeniyle binlerce insan işinden olmuş, İşten atılmış, İflas etmiş. Borç bataklığına sürüklenmiş. Herkes tedirgin. Memleket kan ağlıyor. Ecevit´in mi suçu? Hayır. Bitişin son noktası.

Bizi sözleşme imzalamaya çağırıyorlar. İki arkadaş gidiyoruz. Sözleşmeyi inceliyoruz. Maaşımız bin lira iken iki bin lira olmuş. Birde üstüne dört ikramiye koymuşlar. Oradaki Bölge Müdürüne sesleniyorum.

“Müdür bey.” diyorum. ”Bu maaş bizlere çok değil mi ?”

Şu toplumun içinde durumu iyi olanlardan biriyim. Aç değilim açıkta değilim. Fazla param yoksa da ihtiyacımda yok. Etrafım üç ayda bir yaşlı maaşı alan insanlarla dolu. Onların üç ayda harcadığını ben bir haftada harcıyorum.

Çevremde ki insanların hepsi çiftçi. İnek besliyorlar. Sütü. l tl. Den veriyorlar. Süt Çarşıda 2.50 TL. Marul 0.30 kuruştan satıyorlar. Çarşıda 1.50-2.00 Lira. Mercimek 1.30-1.40 Lira dan dan satılıyor çarşıda 3.50 Nar yetiştirdim.0.60 kuruştan alıyorlar çarşıda 2.00 lira. Hepside yüzde 200-300 karla satılıyor.

Traktör arıza yaptı.

“Marş dinamosu değişecek “dediler. Parçacıya sorduk.”385.TL “dedi. Mecburen aldık. Akşam İnternetten fiyatına baktım.245._TL Aynı lastik bir tarafta 15 lira, diğer tarafta 30. TL. Başka bir marka lastik (“Yerli yapım ) 35 lira. Diğer dükkânlarda 55 lira. Alış satış arasındaki fark yüzde 200-300

Bir komşumuz vardı. Tablacılık yapar evini geçindirirdi. Cebine elli lira koyar günde elli ile yetmiş lira kazanırdı. Sigortası yoktu. Emekliliği yoktu. Bir gün beş parasız kaldı. Belediye zabıtası bütün varını tepelemişti.

Ben bütün bunları ben görüyordum.

“Serbest piyasa ekonomisi bize uygundur.” Diyerek kar marjını serbest bırakıp fırsatçılıkla milleti soyduranları eleştirirsem adım muhalefet oluyor. Beni eleştirip yerle bir edenlerde bu tarakta ezilen insanlar. Feleğin çarkına girmiş kişiler. Yani Sömürülen insanlar. Bütün bunları görüp de eleştirmemek elimde mi? Ne demiş Peygamberimiz(sav);

“Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.”

Ben peygamberimize uyuyorum. Uymaya da devam edeceğim. Kanepeye oturmuş dünya ya bağırıyorum.

“”Uyanın ey Millet.” diyorum.

Beni alkışlamaları gereken insanlar da bu hükümet düşmanı diyor. Bense gülüyorum ağlanacak halimize. İnanıyorum ki haksızlıklar karşısında susan dilsiz şeytandır.

Bana inanan beni alkışlasın.İnanmayana da acıyorum.