Atatürk´ün SÖYLEV´de, "Ulusal savaşa birlikte başlayan yolculardan kimileri, ulusal yaşamın bugünkü Cumhuriyete ve Cumhuriyet yasalarına değin gelen gelişimlerinde, kendi düşünüş ve ruh yapılarının kapsam sınırları bittikçe, bana karşı direnmeğe ve aykırı davranmaya geçmişlerdir." dediğini biliyoruz.
Bu insanlardan kimileri Atatürk´ün ölümünden sonra "Biz olmasaydık O yine başarırdı; ama O olmasaydı biz başaramazdık" demesine karşın, kimileri bu özeleştiriyi yap(a)mamış, yazdıkları anılarında çok önemli gerçekleri sessiz geçmişlerdir.
Oysa Atatürk SÖYLEV´de her açıkladığı olgunun belgesini sunmuştu. Bu bilimsel davranışın demokrasinin meşruluk ölçütlerinin başında geldiğini belirtmek ve bunu Türk kültürüne mal etmek üzere de, kuruluşuna önderlik ettiği Türk Tarih Kurumu´nun anlına şunları yazdırmıştır:
"TARİH YAZMAK, TARİH YAPMAK KADAR ÖNEMLİDİR. YAZAN YAPANA DOĞRULUKLA BAĞLI KALMAZSA, DEĞİŞMEYEN GERÇEK İNSANLIĞI ŞAŞIRTICI BİR NİTELİK ALIR."
Ama bu bilim ve demokrasi ölçütüne uymayı başaramayan o kişiler, yazdıkları anılarda, yalnız Kurtuluş Savaşındaki olumlu katkılarını -hem de abartarak- anlatmakta, ama savaş sırasından başlayarak padişahlığın ve halifeliğin sürmesine çalıştıklarını, Cumhuriyet´in ilanına karşı olduklarını, laik devlet, çağdaş aile ve eğitim kurumlarına, demokratik devletçi ekonomi politikasına, yazı ve dil devrimlerine destek vermediklerini, tekke, tarikat gibi baskıcı ve çağdışı örgütlenmelerle dayanışma içinde olduklarını, dahası -kalemim varmıyor, ama yazmalıyım- İzmir suikastını bile, haber aldıkları halde ne hükümete, ne de SİLAH ARKADAŞLARI ATATÜRK´e haber vermediklerini ... sessiz geçiştirmektedirler.
Atatürk´le yolları ayrı düşen bu Kurtuluş Savaşı öncülerinden kimilerinin çocukları arasında da, vakıflar kurarak, TV- radyo, sunumları, konferanslar, vb. etkinlikleriyle, aynı temel gerçekleri saklamayı sürdürerek bugünkü Cumhuriyet düşmanlarına destek olanlar ne yazık ki var.
Ama boşuna!
Cumhuriyetin temel atılım günlerinde "düzenlettikleri" toplantı ve konferanslarda, bu demokrasi atılımlarını açıklayıp desteklemek yerine babalarını alalayan sunumlarının sonunda, dinleyenler onların babalarını alkışlamıyor; yine YAŞA MUSTAFA KEMAL PAŞA YAŞA, DAĞ BAŞINI DUMAN ALMIŞ, ON YILDA ONBEŞ MİLYON GENÇ YARATTIK HER YAŞTAN marşlarıyla salon ve alanları inletiyorlar.
