Sevgili kızlar,
Çocuk denecek yaşta, Aladağ denilen bir dağ başında yaşama veda ettiniz.
Siz aslında baştan ölmüştünüz, kurtuldunuz.
Sizleri o Süleymancılar denilen tarikatın yurduna vermekle,önce aileleriniz imza atmışlardı ölüm kararınıza. Tabi zorunluydular bu imzaya, mecburdular. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti Devleti sizlere sahip çıkmamış, ailelerinizi tarikat yurtlarına mahkum etmişti.
Aileleriniz arkanızdan;"Burası tek yurttu. Eleştirme şansımız da, başka seçeneğimiz de yoktu, mecburduk. ücretsiz kalıyordu" diye feryat ediyorlardı.
Sizler zaten fakir olmakla, bu ülkenin “on altısında ölüp altmışında gömülenler” listesinde yer almıştınız. Altmışında gömülmek yerine şimdi gömüldünüz ve kurtuldunuz.
RTÜK olaydan hemen sonra ilk kez bir yangın nedeniyle yayın yasağı koyarak, ölümünüzün ardındaki gerçekleri ve sırları bile kamuoyunun öğrenmesine izin vermedi. Sizin ölünüze bile değer verilmedi.
Olayı protsto edenler biber gazı ile dağıtıldılar. Amirleri biber gazı sıkan polislere: “Sık, sık”, “dağıt, dağıt” diye bağırıyordu.
Sevgili kızlar, Atatürk:
"Efendiler ve ey millet!iyi biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, meczuplar memleketi olamaz.” diyordu.
“Biz medeniyetin ilim ve fenninden kuvvet alıyoruz. Ve ona göre yürüyoruz. Başka bir şey tanımıyoruz.” diye haykırıyordu.
Bugün bu güzel ülkemizi yönetenler, yönettiğini sananlar ise tersini yapıyordu.
Bu coğrafyada adalet aklını yitirdiği için felsefe susmuştur, susmak zorunda kalmıştır. Bu ülkede, bilimi uygulamaya aktaracak ve ona teslim olacak yerde, yanlış uygulamayı bilimselleştirmeye çalışarak bilim teslim alınmıştır.
Bu sürecin sonunda gelinen nokta şu. İsminin başına profesör titri almış, Tayyar Arı denen vatandaş sizlerin yaşadığı facia için “Kader sonuçta” yorumunu yaptı. Bu zatı muhtereme göre hayır ve şer Allahtan geliyordu. O halde sizin ölmeniz kaderin bir cilvesiydi.
Sizleri de şehit ilan ederlerse şaşırmayın. Bu ülkede sağlık ve güvenlik önlemi alınmadığı için iş cinayetlerinde yaşamını yitirenler artık şehit ilan ediliyor. Bu güzelim ülkede şehitlik bile yozlaştırıldı.
Sizler ölürken ağamız Ankara´da çok meşguldü ve ESAD ı devirmenin yollarını arıyordu.
Kaldığınız yurdun halıları sentetikti, yangın merdiveniniz kilitliydi, yerden metrelerce yukarıda bitiyordu ve binanın son iki katı ahşap kaplanmıştı, kapısı açık mıydı, belli değil.
Yurdun kendisi mevzuata aykırıydı. Yani bu yurt olmamalıydı.
Bir insanın sağlıklı yaşama hakkı, en temel haktır. Ama bu ülkede değil. Bu ülkede insanın değeri yoktur.
Sevgili kızlar,
Sizler doğarken ölenlerdensiniz.Ölüp kurtuldunuz.
Ya bizler, geride kalanlar, tiranların, vampirlerin coğrafyasında yaşamaya mahkum olanlar.
Peki, bizler ne yapalım?
30 Kasım 2016.
Mahmut TEBERİK
