AKP çevrelerine bakacak olursanız 1 Kasım seçimlerinden sonra artık ortalık güllük gülistanlık olacak. Kolay değil elbette %49,5 oy almışsınız, parlamentoda kolayca doldurabilecek parmak eksikliğini 15-20 oyla giderebilecek ve Anayasa´da istediğiniz değişikliği yapabilecek sayıda sandalye kazanmışsınız… Gelsin 2023 hayalleri söylemleri, gitsin paralel yapının kalıntıları. Yargıda sözünüz geçiyor, her alanda koruma sağlayacak çevreniz sağlama alınmış. Beştepe´den gelen talimatlar eksiksiz yerine getiriliyor. İşlem böylece tamamdır, bundan ala istikrar mı sağlanır?
Evet, görünüşe göre vatandaşa sözü verilen istikrar sağlanmıştır. Güçlü iktidarın güçlü sesi, eli ayağı her sorunu çözebilecektir artık!
Ama gerçek bu değil elbette. Türkiye ve Türk ulusu, sırat köprüsünün üzerinde cambazlık yapıyor şu sıralar. Güney sınırlarımızın ötesinde, AKP iktidarının kendi elleriyle yaratılmasında başrol oynadığı savaş kazanı kaynıyor. Her an bulaşma tehdidi altında olduğumuz mezhep çatışmaları ve ardında da Soğuk Savaş döneminin ezeli hasımlarının hortlatılmış silah ve güç yarışı kanlı saldırıları körükleyip duruyor. Bloklar arası kavga, dar bir alanda ve de bir ucu hemen içimizde kurulmaya hazır savaş alanını kaplamaya hazır görünüyor.
Bu tablo, yeniden ipleri eline almaya hazırlanan AKP İktidarı için ne denli bir istikrarlı gelecek vaad edebilir? Savaşa tutuşmuş bir ülkede kıyımdan, yıkımdan başka ne bulunabilir?
Ya asıl büyük gaile, ulusun ve ülkenin bölünmezliğini, bütünlüğünü tehdit eden silahlı/silahsız ayrılıkçı unsurların azgınlaşan saldırılarına, her gün gelen şehit haberlerine ne demeli?
Akıllara sığmıyor, bu gelişmeler ışığında Davutoğlu´ndan tutunuz her kademedeki iktidar sözcülerinin iyimserliği ve kendilerinden hoşnutluğu…
Bu sabah yine bir şehit haberi geldi Hakkari´den. Umarız bu yazı gazete sütunlarında yer alıncaya kadar yenileri gelmez. Zira her ne kadar medyaya yansıtılan havaya göre PKK´nın sonu gelmekte deniliyorsa, Davutoğlu´nun Güvenlik Zirveleri sonunda “Son terörist temizleninceye kadar durmak yok” kararı almış oldukları yolunda demeçleri yeri göğü inletiyorsa da durum hiç de öyle değil.
Evet, TSK havadan içte ve sınır ötesinde kimi PKK kamplarını yok ediyor, ulaşılmaz denilen dağ zirvelerinde mağaraları temizliyor olsa da bunlarla kesin sonuca varılamadığı ve varılamayacağı açık. Zira silahlı kuvvetlerimizin inisiyatifi eline alıp ülkemizin içindeki terör yuvalarını dağıtması, böylece PKK unsurlarının saldırılara geçmeleri önlenerek alan hakimiyetinin tam kurulması aşamasına nedense geçilemiyor hala. Sadece canlı hedef durumundaki polisimiz ve Mehmetçiğimiz hareket halindeyken ya da karargah/karakol gibi yerlerde iken saldırıya uğrarlar, şehitler verirlerse karşı harekete geçilebiliyor. İşte o zaman terörist unsurlara karşı üstünlük sağlanmış ise “PKK´nın sonu geldi” yolunda haberler medyaya servis ediliyor. Böylece iktidarın ‘istikrar yolunda´ ne kadar hızla ilerlediği yolundaki iyimser ortamın yaratılmasına hizmet ediliyor.
PKK´nın ve silahlı/silahsız her türlü bölücü eylemlerin bu düzeye gelmesinin başlıca sorumlusu AKP iktidarı olmamış mıdır? ‘Çözüm Süreci´ safsatası ile güvenlik güçlerimizin eli kolu bağlanmamış mıdır? Bugün hastaneleri, karakolları, devlet binalarını ve güvenlik görevi yapan insanımızı vuran roketler, bombalar, makineli tüfekler ve her türlü mühimmat o dönemde depolanmamış mıdır? Bunların nerelerde olduğu, PKK unsurlarının hangi alanlarda hazırlık yapıp saklandığı konusunda istihbarat yok mudur? Yoksa Davutoğlu´nun Ankara Garı´ndaki bombalama olaylarından sonra, “Biz canlı bombaları biliyorduk ama, eylem yapmadan bunları yakalayamazdık” gibisine akıllara durgunluk verici bahaneleri, askerimizi, polisimizi şehit verirken de mi dile getireceklerdir birileri?
Hal ve ahval bu iken, AKP´nin yukarıda sıraladığımız ‘övünme koşulları´na ‘istikrar´ alametleri gözü ile bakmak olası mıdır? AKP´nin % 49,5 oy alması ile tüm geçmiş ve gelecek hatalarını, yerine getirmediği ya da PKK olayında olduğu gibi getirmekten imtina ettiği sorumluluklarını ibra ettirmesi, aklatması hakkına sahip olması düşünülebilir mi? Ya da dahası halkımızı daha ne kadar ‘istikrar´ masalları ile oyalama oyununu sürdürebilecektir?
Ulusal çıkarlarımızla bağdaşan gerçek istikrar ortamı, AKP sözcülerinin allayıp pullayıp vatandaşı inandırmaya uğraştıkları etmenlerle sağlanamaz. Hukukun üstünlüğü ve Anayasal düzene saygı sağlanmadan, kişisel değil toplumsal kaygılar dikkate alınmadan, sadece dönemsel oy çoğunluğuna dayandırılmak istenen ‘meşruiyet´ ve yetki arayışları eninde sonunda hüsranla ve en acı istikrarsızlık dönemleri ile noktalanıverir. Dünya tarihi bunun örnekleri ile doludur.
