Mehmet Doğan Karakuş - Muhabbet Yelleri


DELİ DAVUT


            “Âvaze-i bu âleme Dâvud gibi sal

            Baki kalan kubbede hoş bir sâdâ imiş”

 

            Kasabanın üstüne dağların ardından gün ışığı daha düşürmeden gündüzü, sarımsı, kızılımsı arası bir doğuşun gökyüzünü lâcivertten dönüştürmeden yıldızlar birem birem yitmeye yeni başlar, bu zamana tan zamanı, dağ namazı denildiğini biliriz. İşte, bir kuğu sessizliğindeyken ortalık, güneş göğü, yıldızları tedirgin ederken saltanatından, makadam yola bir kuğu sessizliğinde adımını atardı Davut. Kasabanın Deli Davut'u. Adı öyleydi. Öyle bildik, öyle tanıdık. Adımları sessiz, bir balet kıvraklığınca parmaklarının ucunda ucunda yürürdü Davut. Eli ardına, dirseğinden bükülü, ciddi bakan, ama asık olmayan, beyaz benziyle sizi görmüyor, önemli adammış da görmüyormuşcasına havalarında gezerdi. Sağ elinden sigara ağızlığını düşürmezdi Davut. Kasabalı, şimdilerde olmayan tekli harman sigarası verdiğinde tenezzül etmiyormuş havalarında yana kaykılı boynunu çevirip, hiç ilgilenmiyormuşcasına yukarı kaldırdığı başını sigarayı uzatan adama döndürüp;

 

            “Alayım bari!”dedikten sonra şimşek hızında alır, sigara ağızlığına özenle yerleştirir;

            “Yak bari!” dedikten sonra sigrasından bir nefes dumanı savururdu.

 

            Davut kibardı.

            Kasabanın esmer suratlı, kara çatık kaşlılarına hiç benzemiyordu.

            Adım atışlarından, ceketinin önü ilikli, kuğuca yürümesine dek aıyrıksıydı kasabalıdan.

 

            Sabah akşam demez gezerdi Davut.

            Esnaflar çağırır, şöyle bir bakar, dizlerini belli belirsiz kırarak, kırak bir adım atışla gözden ırardı. Bazen onlarla konuşma gereği duyar, çağırıldığı için, lütfen bakışlı dönüşle döner;

 

            “Allah'ımsın. Sın... Yaleppimsin. Sin...” çektikten sonradır ki dikilir dururdu karşılarında.

 

            “Beni çağırdınız.”

            “Çağırdık Davut!”

            “Niye çağırdınız?”

            “Hasan var ya Hasan!”

            “Eeee!”

            “Sana demiş ki; - Davut böyleyken böyle demiş!”

            “Kim demiş?”

            “Hasan!”

 

            Hasan iri yapılı, kadın sesince ince sesli, üniversite bitirmesine karşın ticaretle uğraşan bir esnaftı. Öteki esnaflar, kendilerinden ayrıksı görüş, düşünce taşıyan bu kız sesli, boyunbağı, takım giyitli Hasan'ı kendilerinden saymaz, arada bir kasabanın delilerini öğütleyip gâh şeker, gâh para, gâh bir paket sigara koyar; ne diyeceğini de kulağına fısıldayıp gönderirdi.

 

            Bugün sıra Davut'taydı.

            Bir paket tekli harman sigarasını, Davut'un tenezzül etmez halleri sergileyen başını yukarı kaldırıp,parmak uçlarıyla açtığı ceket cebine atıverdi esnaftan biri.

 

            “Unutma ha!” diye sıkıca öğütlediler.

 

            “Amman ha!” dediler. Davut, ayaklarının ucunda, bu kez kırık dizli adım atış değil de hızlı, kararlı, dümdüz bacaklı adım atışla Hasan'ın dükkanına doğru gittiğinde bütün esnaf peşinden kıs kıs gülüşleriyle gidiyordu. Davut dükkanın önüne geldiğinde durdu, başı yukarıda, bir eli belinde, öteki elinde ağızlığa takılı sigarasını ağzına götürüp dumanı üfürerek döndü durdu.

 

            “Allahım'sın. Sın! Yaleppimsin. Sin!” diye bağırıyordu.

            “Ne var Davut?!” diyerek Hasan, dükkan kapısının görünür görünmez Davut;

 

            “Ne yok ki!” dedi, dumanı püskürttü yüzüne Hasan'ın.

            “Allah'ım var! Yaleppim var. Senin neyin var?”

 

            Hasan bir zaman sustu.

            Davut dönüp duruyordu dairesel biçimde.

            Kıpkırmızı olmuştu Hasan'ın yüzü. Ne diyeceğini bilemedi.

           

            “O kıdaaaarrr, bu kıdaaaarrr! Hasan'a girmiş kol kıdaaarrr!” dedi, o kuğu yürüyüşünü bir hızlandırdı ki, Hasan'ın olduğunca, esnaf takımı da şaşkınlığını gizleyemedi.

 

            Ardından bir kahkaha topu kasabayı çınlattı.

 

            Meraklı bakışlar toplandı.

 

            Bir Hasan'a, bir kalabalığa baktı kasabalı. 

 

            Davut, bir başka makadam sokakta;

 

            “Sın sın sın!”

            “Allah'ımsın!”

 

            “Sin sin sin!”

            “Yaleppimsin!” diyordu.

           

           

 

           

 

            gibi döndüm,
canımın etrafında pervane pervane gibi döndüm
faslı aşktı geçenler sabaya başlayınca
mahabbet sahnesinde mevlana mevlana diye döndüm

gibi döndüm,
canımın etrafında pervane pervane gibi döndüm
faslı aşktı geçenler sabaya başlayınca
mahabbet sahnesinde mevlana mevlana diye döndüm

 



Servet Koç
11.10.2021 14:38:17
Arkadaşım,yine çok güzel yine gözümde canlandı çocukluğum..teşekkür ederim, sağol hep yaz ,hep okuyalım..

Fevzi Kaçmaz
12.10.2021 11:24:57
Eline emeğine sağlık abiciğim.Çok güzel birebir yazmışsın.Bende bir anımı paylaşayım.Rahmetli Davutla evimiz 150 metre mesafedeydi. Şuayip Sönmez ve Darendeli SALİH Kabasakal bize geldi çarşıya giderken Davut’un gördük güya kafayı bulacaktık.Merhaba Davut dedik merhaba tı dedi.Hadi bakalım İngilizce konuş dedik elini uzattı verin bakalım tı dedi.25 kuruş verdik.Kakariko kakarak ki dedi.Hadi birde Fransızca konuş dedik yine elimi uzattı şimdi verdik Davut dedik olmaz dedi neyse bir 25 kuruş daha verdik Kakariko kakarak ki dedi.Davut İngilizcede aynı söyledin dedik.İşinize gelirse böyle tı dedi bayağı güldük.Selamlar abiciğim.

YAZARLAR

  • Cuma 36.8 ° / 23.2 ° Açık hava
  • Cumartesi 37.3 ° / 23.3 ° Açık hava
  • Pazar 38.3 ° / 22.4 ° Açık hava
  • BIST 100

    2.442%1,54
  • DOLAR

    16,7537% 0,33
  • EURO

    17,5224% -0,03
  • GRAM ALTIN

    967,03% -0,30
  • Ç. ALTIN

    1595,5995% -0,30